• Je ziet het zelfvertrouwen van je kind iedere dag verder afbrokkelen. Je kind komt thuis uit school en je merkt aan alles dat de schooldag niet leuk was voor je kind. Je vraagt: ‘deden ze weer vervelend tegen je?‘, vraag je. Je kind knikt. Je mag absoluut de leerkracht of die ouders niet bellen. Dan wordt het alleen maar erger, zegt je kind. Je voelt je zo boos op het kind dat jouw kind pest, maar je kunt niets doen. Dat heb je je kind beloofd. Het liefst zou je diegene eens flink de waarheid zeggen. 
• Je kind zegt slechte dingen over zichzelf. Als je je kind voorstelt om met andere kinderen af te spreken zegt je kind ‘Nee, iedereen vindt mij toch stom. Niemand wil met mij spelen‘. Of je kind zegt ‘ik kan het niet‘ of ‘ik ben nergens goed in‘. Je voelt dat je hart breekt.
• Je kind heeft last van woede of verdriet. Op school merkt de juf niets, maar als je kind thuis is is je kind regelmatig overstuur. Je vindt het zielig voor je kind, want hij of zij zich weet geen raad met al die emoties. Ook zelf voel je je uitgeput.
• Je kind heeft weinig zelfvertrouwen. In de speeltuin zie je een leeftijdsgenootje van je kind. Alles lijkt voor dat kind zo makkelijk: vriendjes maken, aangeven wat hij wel of niet wil en vol zelfvertrouwen nieuwe dingen uitproberen. Jouw kind blijft dichtbij je en durft niet met andere kinderen te spelen of nieuwe dingen uit te proberen. Had jouw kind ook maar zoveel zelfvertrouwen.
• Je kind heeft last van angst. Als je kind iets voor meerdere mensen of kinderen moet vertellen voelt je kind zoveel spanning, dat er niets uitkomt. Als je kind weet dat het iets voor de klas moet vertellen en alle ogen op hem of haar gericht zijn, heeft het dagen ervoor al buikpijn. Je kind is bang dat ze hem of haar zullen uitlachen.

Je hebt al miljoenen tips en informatie op internet gelezen, maar niets lijkt te helpen. Je wilt je kind zo graag helpen om zich weer goed te voelen, dat je alles probeert. Je voelt je uitgeput en verdrietig. Je hebt het gevoel of je het niet goed genoeg doet als ouder.